z potrzeby niewyobrażalnej
która może wzbić się ponad horyzont

z cichego szeptu
tak romantycznego perkusisty

z tęsknoty palącej
znaki na białej pościeli

sekretnie jak tajemnica 
runów dla ignoranty
astralnych dróg

zazdrośnie niczym
wieczorny mrok 
gasnącego słońca

gotycko bo dumnie
średniowiecznie bo jak od wieków

kocham