półprawdy o niepokoju

spokój jest nieosiągalny
wiedzą o tym moje wcale niekrótkie dłonie
wymięte
jak świat
i traktat o niepotrzebnej nikomu filozofii
poezji

półprawdy w drodze donikąd
wysublimowane usta złożone do pocałunku

słowa ze mnie scałuj
scałuj mnie całą
z tej białej kartki papieru wytnij
mnie
oczaruj mnie półfałszem
w drodze do szczęścia
mnie zapal

spokój jest obłąkanym wychowankiem
domów z papieru
i mostów z kart
niezapisanych ksiąg

wie o tym mój nie do końca ograniczony umysł
myśli które głodne serca
wędrują pomiędzy oknami tramwajów

pociągowe zwierzę
ja słowo

żyję szczęściem
niby półsłówkiem
które w brzmieniu i wierze
prawdziwym